Maar juffrouw, wat als er dan een spermacel van een dier bij de eicel komt?

13 februari 2013

's Morgens ging de wekker opnieuw af om zes uur. Deze keer scheen de zon. Dat is toch al wat leuker om wakker te worden op zulke vroege uren. :) 

Vandaag moest ik opnieuw observeren bij mevrouw Asruf. Maar eerst heb ik de eerste vier lesuren in de leraarskamer vertoeft, omdat er het eerste uur een les werd gegeven door een andere stagaire en de andere uren waren vierde klassen, en die kon/mocht ik niet observeren. Dus zat ik maar in de leraarskamer, te wachten. 
Ik heb ondertussen een soort jaarplanning van mevrouw Asruf overgenomen zodat ik een beetje een zicht heb op wat de kinderen allemaal gezien hebben of nog moeten zien. 

Vervolgens heb ik met een vrouwelijke leerkracht van geschiedenis gepraat over haar studies. Zij vertelde mij dat ze nog niet afgestudeerd is, ze zou nog voor enkele vakken moeten slagen. Maar dat lukt niet omdat de docent waarbij ze dit zou moeten volgen, niet overeenkomt met haar broer, ofzoiets. Hieruit kan ik dus afleiden dat hier veel om vriendjespolitiek gaat en dat, wanneer je het ver wil schoppen, je veel vrienden moet maken met een hoge functie.
Verder heb ik in de leraarskamer nog met bijna iedere leerkracht gepraat over vanalles en nog wat. Ik begin me echt thuis te voelen op mulo kerklaan. :)

Zowel Jan als ik zijn dan ook uitgenodigd om mee te gaan op een personeelsuitstap en dat zien we zeker zitten. Het is echt fijn om hier, op deze school, mijn stage te mogen doen. :)

Op deze foto zie je de leraarskamer, en naast me zit mevrouw Asruf, mijn mentor.

Tijdens de lessen biologie was ik aangenaam verrast wanneer mevrouw Asruf het had over de voortplanting. Je zou denken dat ze in een land zoals Suriname de onthouding zou promoten. Niets is minder waar. Mevrouw Asruf behandelt dit onderwerp zeer uitgebreid en geeft de leerlingen ook goede raad, als een vriendin. :) Ze waarschuwt de leerlingen dat iedere keer ze geslachtsgemeenschap zouden hebben er een kans van 50% is dat het meisje zwanger geraakt en dat ze dus moeten opletten daarvoor. Ze vertelt hen ook alles erg gedetailleerd en gaat geen vraag uit de weg. Zelfs wanneer een leerling aan haar vraagt wat er gebeurt wanneer een dierlijke spermacel in contact komt met een eicel van de vrouw, heeft ze daar een antwoord op klaar. Het was dus erg aangenaam om deze lessen te mogen observeren vandaag.
Ik zie er echt naar uit om zelf voor deze klassen te mogen staan. :)

Hieronder kan je zien hoe een klaslokaal in mulo kerklaan er uitziet.

Het regent pijpenstelen...

12 februari 2013

Vandaag is het exact een week geleden dat we zijn aangekomen hier in Paramaribo en ondertussen is er al heel wat gebeurt. :)

Maar eerst zal ik je even kort vertellen over deze dag...

Afgelopen nacht heeft het non stop geregend, zelfs wanneer mijn wekker afging, was het nog aan het regenen. Ik heb dan maar mijn regenjas en regenbroek aangetrokken om naar onze mulo te kunnen fietsten.

Wanneer ik aankwam op de mulo was ik een beetje opgelucht, mijn mentor was aanwezig. Dit wil dus zeggen dat ik een hele dag heb kunnen observeren bij haar in de klas. Hierbij zijn wel enkele dingen enorm opgevallen:

• Wanneer het regent, komt bijna iedereen te laat binnen, zelfs het derde lesuur, wanneer het al een hele tijd droog was, kwamen er nog leerlingen binnen gesijpeld.
• De gaten in de muren zijn enorm handig om je paraplu te drogen te hangen.
• De gemiddelde Surinaamse leerling is veel rumoeriger dan de gemiddelde Vlaamse leerling.
• Slapen tijdens de lessen, is blijkbaar toegestaan. :P
• De leerlingen hier moeten even hard giechelen tijdens de lessen die handelen over de voortplanting.

Het verliep vandaag er vlot op school. Het was ook erg aangenaam in de leraarskamer. De leerkracht PO zat daar de opdrachten te verbeteren. Hierbij waren er verschillende tekeningen waarbij zij spontaan in de lach schoot en deze dan ook meteen aan ons toonde. Na het bekijken van de desbetreffende tekening, begrepen we onmiddellijk waarom zij zo moest lachen. :)

Deze week is echt al een super week geweest. Suriname heeft al voor zoveel verrassingen gezorgd. Het heeft ervoor gezorgd dat ik veel nieuwe mensen en gewoonten heb leren kennen en dat smaakt naar meer. Dus laat al die andere weken maar komen, ik ben er klaar voor!!! :)

Suriname en zijn eigenaardigheden.

11 februari 2013

Vandaag was het zo ver, men eerste stagedag!!! :)

Ik zag er echt naar uit… Vanaf nu zal ik iedere morgen, in de week, mijn wekker om zes uur moeten zetten.

Het was dus vandaag de eerste dag dat ik zou gaan observeren in mijn school, maar de omstandigheden hebben ervoor gezorgd dat dit anders verlopen is. Dit leg ik dadelijk uit.

Eerst zijn we nog even langs de directeur geweest, zodat we ook met hem even kennis konden maken en zo kon hij ons ook nog de laatste richtlijnen meegeven.

De directeur zag me er een eerlijk man uit, hij zal altijd zeggen hoe het er op staan en houdt ook geen blad voor de mond. Zo begon hij ook al meteen uit te leggen hoe het kwam dat hij op deze school terecht was gekomen. Vroeger werkte hij al meer dan 20 jaar in een andere muloschool in de districten. Hij was daar dan uiteindelijk directeur geworden, maar een vrouw die onder hem stond, had ook een oog op die positie. Dat zorgde er dan voor dat deze vrouw hem tegenwerkte en dat hij veel zelf moest doen. Deze vrouw was echter een nichtje van een van de hoge pieten in het onderwijs hier. Zo kreeg de vrouw een hogere functie in het ministerie van onderwijs en kon zij de plaats innemen van de directeur. Hij werd dan verplaatst naar mulo Kerklaan in Paramaribo. Deze man is ook een erg harde werker en eist dit dan ook van zijn personeel. Dit was dan ook duidelijk te merken aan zijn uitleg over de verschillende leerkrachten in zijn korps.

Hij gaf ons ook nog enkele wijze woorden mee. Ieder persoon heeft zijn eigenaardigheden en met deze eigenaardigheden moet je kunnen samenwerken. Want wanneer je tegen deze eigenaardigheden werkt, zal het steeds mislopen. Geef je iedere persoon met zijn eigenheid een kans en stimuleer je dit, dan heb je een goede samenwerking en kan je iets mooi opbouwen.

Goed, nu even terug naar het verloop van mijn dag. :) 

Nadat we zijn langs geweest bij de directeur, kon Jan met zijn mentor mee en ik werd naar de leraarskamer geleid. Mijn mentor was er nog niet, dus moest ik even wachten. Wat later kwam de onderdirectrice me vertellen dat ze nog niets gehoord hadden van mijn mentor en dat het wel eens goed kon zijn dat ze afwezig zou zijn. Dit was dus echter het geval. De directeur kwam me dit dan ook nog eens melden en stelde dan ook meteen de vraag aan me om de lessen al over te nemen. Hij zei dat dit een goede manier van kennismaken is met de leerlingen. Ik heb er dan maar op ingestemd. Dit was wel even schrikken, want ik had zelfs nog niet eens één klas kunnen observeren.

Ik heb dan voor drie klassen moeten invallen, namelijk A4², 1C en A3¹. Dit was echt een super ervaring. Ik heb tijdens deze lessen mezelf grondig voorgesteld en dan heb ik het een beetje gehad over België en de verschillen met Suriname, hierbij heb ik zoveel mogelijk vragen gesteld aan de leerlingen. Zo kon ik zien hoe de leerlingen reageren op vragen.

Daarna heb ik hen dan ook de kans gegeven om vragen aan mij te stellen over mezelf en ook over België… 

Tijdens deze lessen heb ik wel duidelijk kunnen merken dat de leerlingen in Suriname wel erg verschillen met de leerlingen in België.

Wanneer je in België een vraag stelt aan de klas, steken de leerlingen hun hand omhoog, dan duid je iemand aan die vervolgens een antwoord geeft. Hier in Suriname roepen de leerlingen gewoon allemaal een antwoord door elkaar wanneer je iets vraagt. De leerlingen in Suriname zijn veel mondiger dan deze van België, ze zeggen ook echt alles wat in hen opkomt. Wat ook een groot verschil is, is dat de klas een open klas is. Hiermee bedoel ik dat de ramen eigenlijk gewoon gaten zijn in de muren en dat zorgt ervoor dat het lawaai van buiten er ook nog eens voor zorgt dat je de leerlingen moeilijker verstaat. 

Ik vond het erg leuk en interessant om deze lessen te kunnen geven. Ik stond wel verstelt van de vragen die de leerlingen voor mij hadden, maar daar heb ik niet steeds een even duidelijk antwoord op gegeven. :P

Jufrouw, hoe oud bent u? Jufrouw, heb je een vriend? Jufrouw, ben je getrouwd? Heb je kinderen?...

Wat de leerlingen ook erg grappig vonden, was dat ik geen enkele naam correct kon uitspreken, behalve Kevin. :P

Je zou dan ook denken dat deze Kevin een blanke was, maar dit is niet het geval. Ik denk dat Kevin en ik goede vrienden van elkaar gaan worden, gewoon omdat dat de enige naam is die ik nu nog ken. :P

En net zoals in België worden hier ook briefjes van de leerlingen onderschept door de leerkracht, wanneer deze worden doorgegeven tijdens de les.

Het was dus een enorm spannende eerste dag op Mulo kerklaan. Maar ik heb wel direct kennis kunnen maken met de leerlingen en ben er onmiddellijk kunnen  invliegen. Ik hoop wel dat morgen mijn mentor aanwezig is, dan kan ik eerst even goed observeren en dan kan ik echt les gaan geven.

In de namiddag hebben we eigenlijk niet echt iets gedaan, ik denk dat wel beiden even moesten bekomen van onze eerste echte ervaring met mulo Kerklaan. Ik heb wel even geslapen in mijn hangmat, maar werd wakker gemaakt door het kabaal van een echte regenbui. Nu snap ik het begrip regenseizoen. :P

Halleluja!!!

10 februari 2013

Vandaag werd ik voor het eerst wakker in mijn hangmat. Dit kwam door de regen die op het dak tikte van de hut, maar ook door de mango’s die gewoon uit de bomen vallen. :)

Ik heb nog redelijk goed geslapen in deze hangmat. Het duurde wel even voor ik in slaap was, maar ik heb toch genoeg nachtrust gehad. Het was echt zalig om wakker te worden op een plek zoals de colakreek, omgeven door wit zand, tropische planten, de warmte en bovenal de mangobomen.

Jaja, mango’s, bij ons groeien de appels aan de bomen en hier zijn het gewoon mango’s. :)


Nadat ik ben opgestaan, heb ik nog even met mijn voeten in het water gelegen en heb ik nog een laatste keer kunnen genieten van colakreek.
Daarna hebben we alles snel opgeruimd om dan vervolgens terug het busje in te stappen richting Paramaribo.
Onderweg stond de radio heel de tijd op een evangelische zender die steeds alles zegende, wanneer je hiervoor een verzoekje deed.
Maria, halleluja! Deze winkel, halleluja! Die winkel, halleluja! Deze dokter, halleluja! Goed weer halleluja! :P
En dan werd dit even onderbroken voor een streepje muziek en ik dach: yes, eindelijk geen godsdienstig gedoe meer! Maar ik kon niet meer ongelijk hebben. “Have mercy, oh father…” :P

Buiten deze zender zat ik nog met iets. Ik had een vreemd gevoel tijdens deze rit, ik had hier eigenlijk nog niet bij stilgestaan. Tijdens de terugrit zat ik heel de tijd buiten te kijken en kon ik de enorme verschillen met de stad waarnemen. Op een gegeven moment voelde ik me zelfs schuldig dat ik plezier was gaan maken in colakreek terwijl er mensen zijn op de weg ernaartoe die moeten leven in een oud houten hutje dat net niet op instorten stond. Ik weet nog steeds niet goed hoe ik met dit gevoel moet omgaan.

Het werd zelfs een beetje erger wanneer ik, toen we terug in Paramaribo waren, naar een Europese winkel ging om wat eten te kopen. Het prijsverschil tussen deze winkel en de Chinese winkels is enorm. We hadden dan ook maar bitter weinig meegenomen.

We zijn dan naar huis gefietst waar ik dan een frisse douche heb genomen, waarna ik aan een beetje schoolwerk ben begonnen. Ik had dan nog afgesproken met Sofie om samen bij haar te eten en dat hebben we dan ook gedaan. Macaroni met kaas en ham, gemaakt door Joren. Mmmm, wat was die lekker. :)

We zijn niet erg lang gebleven, want we moesten dan nog naar huis fietsten en we wouden beiden graag op tijd in ons bed kruipen omdat het morgen vroeg dag is. Morgen is namelijk onze eerste echte dag in mulo Kerklaan. :)

Men zwemt hier niet in het geld, maar in de cola…

09 februari 2013

08u00 trrrrrrrrrrriiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiing!!!

Vandaag moesten we op tijd ons bed zodat we tegen 10u15 bij de meisjes van lager onderwijs (kdg) konden staan om daar dan het busje te nemen richting colakreek.

Snel wat opfrissen en mijn rugzak klaarmaken want we moesten ook nog eerst even langs de pater om spulletjes achter te laten.

Bij de pater werden we hartelijk verwelkomt en deze nodigde ons al onmiddellijk uit om samen met hem naar het binnenland te trekken, te gaan hengelen, mee op zondag iets te gaan drinken in de binnentuin... Het was dus een hartelijke man, en we gaan zeker gebruik maken van zijn aanbiedingen. :D

We zijn maar snel doorgefietst naar de meisjes van het lager onderwijs. Onderweg waren we wel even verward. We waren niet erg zeker meer over waar we waren, Suriname of België...

Wanneer iedereen er was, hadden we normaalgezien direct kunnen vertrekken, moest de kleine auto niet even pech hebben. Maar dit was snel opgelost. Om 11 uur zijn we dan toch eindelijk kunnen vertrekken richting colakreek. (http://nl.wikipedia.org/wiki/Colakreek)

De rit duurde ongeveer een uur en half, maar daarna was het tijd om wat te luieren in de zon. :)

Het was fijn om hier te zijn. :P
Er was veel zon, afgewisseld door wat regen, maar het was erg leuk om even goed ontspannen te kunnen genieten van het klimaat hier.
We hebben in de zon gelegen, gezwommen, gegeten, verkend, geluierd, nog gegeten, nog geluierd..

Nja, voor het eten was het toch een beetje lastig. Rond half drie hadden we besloten om iets te gaan eten en dat deden we dan ook. Maar toen hadden we ook ontdekt dat de kantine sloot om 17 uur. Dat wou dus zeggen dat wanneer we 's avonds nog iets wouden eten, dat dit voor 17 uur moest gebeuren. We hadden dan maar even bestelt en gevraagd om dit zo laat mogelijk aan ons te bezorgen. :P

Nja trouwens, als je jezelf afvraagt vanwaar de naam colakreek, bekijk dan zeker eens deze foto. :)

Na onze laatste maal zijn we dan maar onze hut in orde gaan maken. Onze hangmat ophangen in een hut, die tevens ook onder een boom stond.

Ondertussen waren we naar het toilet geweest. Nu denken jullie, waarom zegt ze dat ze naar het toilet zijn geweest, dat doe je toch iedere dag en dat boeit niemand. Wel dit zal jullie ongetwijfeld wel boeien. :P
Bij ons kan het wel eens voorvallen dat er een 'miekelangepoot' op het toilet zit, wel hier zitten er vogelspinnen.

Wanneer onze hut op orde stond, zijn we nog even langs de lokale nachtwinkel, die om acht uur sloot en dus speciaal voor ons opnieuw werd opengedaan, gegaan om dan zo de nacht door te komen. 
We hebben dan nog heel de avond zitten weerwolven en praten. een goede afsluiter dus.

Even tussen de blogs door.
Hieronder staan nog enkele links van blogs die je zou kunnen volgen, het zijn de mensen van secundair onderwijs van kdg (die van Sofie had ik al eerder doorgegeven):

• Elena: http://surinametripforalwaysinthecloud.webnode.nl/dagboek/

• Steffen: http://steffeninsuriname.wordpress.com/
• Joren: http://joreninsuriname.wordpress.com/

Wan switi friyari dey!!!!!

08 februari 2013

Gelukkige verjaardag!!!!!!!!!

Vandaag was mijn verjaardag en dat moest gevierd worden. Maar er waren nog enkele dingen die we vandaag zeker moesten doen:

1. Hangmat kopen
2. Bezoekje brengen aan de centrale markt
3. Uitrusten :P

Het was de bedoeling om lekker uit te slapen deze dag, maar eigenlijk werden we beide redelijk vroeg wakker. We hebben eigenlijk nog nooit langer dan negen uur in ons bede gelegen en we denken dat dit komt door Suriname, je kan hier echt niet lang slapen, de dag in Suriname begint vroeg en duurt lang. :)

We zijn dan dus vroeg kunnen vertrekken om onze eerste ToDo te kunnen schrappen van ons lijstje. Hop, de fiets op richting Jeruzalem Bazaar. Deze winkel staat in bijna alle reisgidsen beschreven als ‘the place to be’ voor stoffen en hangmatten en tevens ook andere spullen om het binnenland in te trekken.

Wauw… Dit was echt een stoffenparadijs. :) Aan het plafond hingen er allemaal hangmatten en achter de toonbanken stonden er massa’s stoffen, en wat voor stoffen. Een voor een waren een mooie stoffen en voor geen geld, één meter stof kost 5,55 SRD (minder dan één euro en half). Ik ben zeker van plan om hier nog meer naar toe te komen, misschien moet ik wel enkele meters stof opsturen naar mezelf in België…

Maar mijn missie nu was om een hangmat te kopen en de bijhorende touwen. Er waren twee mogelijkheden, ik kon namelijk kiezen om de goedkoopste te nemen en dan was ik bijna geen geld kwijt, of ik kon kiezen om een degelijke hangmat te kopen die ik later ook nog zou willen ophangen in België, een mooi souvenir als het ware. Ik heb de tweede optie genomen en ben erg blij daarvoor. Ik heb een tweepersoonshangmat gekocht met bloemen en franjes, en met touwen bij voor nog geen 100 SRD (€ 25).

Daarna zijn we verder gegaan naar de centrale markt, aan de waterkant. Dit was de grootste markt die ik ooit gezien heb. Het was vooral fruit en groenten, vis en vlees, maar je kon er ook allerlei andere prulletjes kopen. Het was echt fijn om hier rond te lopen. We waren er eerst doorgetrokken met onze fiets in de hand, maar we merkten al snel dat dit niet echt een slim idee was geweest.

Dus we hadden dan even de fiets aan de kant gezet om dan nog even verder te kunnen rondneuzen op de centrale markt. :)
Hier waren vele groenten en fruit die wij niet kenden, maar deze willen we zeker allemaal eens uittesten. We zijn maar rustig begonnen met onze onderzoektocht voor onze smaakpapillen, we hadden namelijk litchis gekocht…
Mmmmmmmm, wat waren die lekker, zo zoet.. Deze smaakten echt naar meer. :) 

Daarna zijn we terug de fiets opgestapt en huiswaarts gefietst. Tijdens deze fietstocht had ik wel bijna een spiegel tegen mijn hoofd gekregen, maar ik ben dan toch heel thuis geraakt. Daar heb ik dan onmiddellijk mijn hangmat opgehangen en uiteraard heb ik deze dan ook meteen uitgetest. :D

De namiddag was dus een chillnamiddag en die heeft echt deugd gedaan. Want eigenlijk ben je hier in Suriname echt wel heel erg snel moe. Zonder te veel inspanningen te doen, is het toch vermoeiend om hier te vertoeven.

’s Avonds had ik afgesproken met Sofie, dit is ook een Belgische studente secundair onderwijs, maar aan de kdg. Ik heb haar leren kennen op mijn stage van vorig semester. Het is echt zo toevallig dat wij beiden op internationalisering gaan naar Suriname, maar wel erg leuk om nog iemand te kennen hier in ver van huis. Je kan haar trouwens ook volgen op haar blog: http://sofieindewereld.blogspot.com/

Maar goed, ik had dus met Sofie afgesproken om samen iets te gaan drinken om dan zo verder te kunnen afspreken voor het weekend. We gaan namelijk naar colakreek.

Jan en ik zijn dan samen naar ’t Vat vertrokken en onze mond viel open toen we daar aankwamen. Het terras zat namelijk vol met een nieuwe lading Vlaamse stagaires. Er zat zelfs weeral iemand tussen die ik toevalig ken, Lukas (een kennis van mijn vriend, Maarten). Het was zo leuk om even de voorbije dagen te kunnen vertellen aan mensen die exact hetzelfde meemaken op dezelfde moment. :) Het voelde een beetje aan als een opluchting. Wat later kwam Sofie er ook aan, en zij had dan ook nog eens meer dan 10 Vlaamse stagaires bij, dus het terras zat bijna vol. :P

Het was verder nog een zeer fijne avond, die vergezeld werd door de nodige drank. Dit was een avond die ik wel vaker wil meemaken hier in Suriname, goed gezelschap, goede verhalen, goede sfeer… :D

Het was dus een fijne verjaardag. Het was dan ook fijn om te weten dat jullie in België me niet vergeten zijn, dat was dan ook duidelijk te merken aan het aantal verjaardagswensen. Dankjewel daarvoor. :D

Wat een warm land...

07 februari 2013

Suriname is echt een warm land. Dit heb ik zeker kunnen ontdekken vandaag. Het is een warm land in beide betekenissen. Vanaf de moment dat je opstaat tot het moment dat je gaat slapen, ben je aan het zweten. Maar overal waar je komt, wordt je warm ontvangen door de mensen hier. De mensen in Suriname, of toch al de mensen die wij zijn tegengekomen, zijn steeds zeer vriendelijk.

Vandaag was onze eerste kennismaking met de school, Mulo Kerklaan. En dit was een zeer aangename kennismaking. En ik had het gevoel dat ze me daar al kende (zie poster). :P

We werden hartelijk onthaalt door de onderdirectrice en de onder-onderdirectrice, de directeur was namelijk afwezig. We kregen even kort wat uitleg en werden vervolgens even rondgeleid in de school. Tijdens deze rondleiding hebben we kennis kunnen maken met iedere leerkracht die daar werkt. Dit waren er niet erg veel, maar toch genoeg om ervoor te zorgen dat ik nu geen enkele naam ken. Dit kan ook zijn omdat ze allemaal maar eigenaardige namen hebben ook. :P

We zijn even blijven plakken aan de kantine waar ik heb kunnen genieten van een zeer warme kop koffie. Bij deze koffie hoorde natuurlijk ook een ‘koffiekletske’.

Mulo Kerklaan is een kleine school van ongeveer 450 leerlingen. Er is dan per vak één, soms twee leerkrachten aanwezig om deze kinderen iedere dag te onderwijzen. Iedereen is daar aanwezig van 07u10 tot 12u15. Dit wil dus zeggen dat we voortaan op weekdagen zeer vroeg uit ons bed moeten komen.

Na de rondleiding werden we terug naar de leraarskamer gebracht. Daar kregen we de algemene uurrooster, zodat we konden overschrijven wanneer de vakleraar moet lesgeven. We zouden dan normaalgezien nog wat verder afgesproken hebben met de vakleraars,  Maar het was een beetje druk deze dag. Dit kwam omdat de tussentijdse rapporten moesten binnengebracht worden en iedere leraar moet zijn eigen administratie doen en dit zorgde voor een beetje chaos. Dus we hadden besloten om dan de stage dan maar pas volgende week, maandag, te laten starten.

We hadden dan maar besloten om terug huiswaarts te vertrekken, maar onderweg gingen we nog een stop maken bij een supermarkt. Deze supermarkt is wat groter dan de winkels waar we de dag voordien waren geweest. De supermarkt was groter, dus onze zakken waren ook meer gevuld. Zelf zo gevuld dat de winkelbediende achter ons kwam, toen hij zag dat we met de fiets waren. Hij bracht ons nog extra zakjes. :P

Met deze zware zakjes op de fiets was opnieuw een uitdaging. Zeker omdat we dan langs de Kwattaweg moesten rijden. (sorry fietsverhuurder, regel 4 zullen we moeten overtreden :P ) Dit is een enorm drukke baan. Deze is wel geasfalteerd, maar zeer smal. Levensgevaarlijk voor fietsers tussen het verkeer. We hadden dan besloten om gebruik te maken van het trottoir. Ik zei dus al dat de weg geasfalteerd was, maar het trottoir echter niet. Vandaar dus de uitdaging, het was een mengeling van zand, steen, put, hobbel, plas, borden, palen, mensen, brommers, zwerfhonden… Het leek wel op een spelletje mariocart voor gevorderden. :P  

Thuis hadden we dan alles snel opgeborgen, om dan vervolgens al de gekregen informatie ergens netjes neer te pennen, zodat we deze steeds goed kunnen terugvinden.

Dan hadden we nog even gerust en gegeten om dan terug op pad te gaan. We hadden onze fiets gepakt naar een klooster. Jan kent (via via) namelijk een pater en moest daar nog iets naartoe brengen.

Deze pater was echter niet thuis, dus had Jan maar een doosje chocolaatjes met een papiertje achtergelaten.

Daarna zijn we maar even verder gereden naar de Waterkant. Daar hebben we kunnen genieten van een fris drankje onder een boom. We konden daar ook de mooie witte koloniale huizen bewonderen. Deze huizen zijn unesco-werelderfgoed.

We waren dan van plan om het Fort Zeelandia te bezoeken, maar dit was al gesloten, dit zal dus voor een ander keer zijn. :)  Maar dit hield ons niet tegen om nog even verder rond te kijken. We zijn dan even land de Zeelandiaweg gegaan waar nog meer koloniale huizen stonden, maar ook nog andere mooie dingen. Hier hebben we ook kunnen genieten van een fris briesje.

Hier konden we ook de klassiek toeristenfoto nemen van Suriname. Een echte must-have!!!! :)

We zijn dan terug huiswaarts getrokken. Hierbij zijn we dan langs het onafhankelijkheidsplein gereden.

Na de warme fietstocht was die frisse douche toch erg welgekomen. Ow ja, moest je het nog niet weten, wij hebben geen warm water. :P

De rest van de dag hebben we alles wat rustiger aan gedaan. Het warme weer maakt ons erg moe, dus we waren wel toe aan wat rust. Maar ik heb wel Jan nog laten proeven van mijn kookkunsten… mmmmmm, dat was lekker :)