Kheb er ZIN in!

01 maart 2013

Mijn dag op mulo Kerklaan was niet echt erg interessant... Voor de pauze heb ik een hele tijd repetities mee begeleid en na de pauze heb ik kunnen wachten op het boek van mijn mentor om dit weekend mijn lessen te kunnen voorbereiden...

MAAR de namiddag zou er dan toch iets leuker gaan uitzien! Het ging vandaag een stralende dag worden... geen regen!!!
Dat wil dus zeggen dat we gaan ZWEMMEN!!! Joepie :P

Ik ben dan in m'n eentje naar de Cardy, fietsbedrijf, gefietst om dan zo samen met Sofie naar het Zorghotel te gaan. Dit is een hotel waar je kan gaan zwemmen voor maar 20 SRD, maar met een prachtig zicht op de Surinamerivier. Jan en de jongens zouden nog volgen want zij moesten zelf nog langs de Cardy...

Dus Sofie en ik gingen al naar het Zorghotel,  bleek dus dat we daar nu niet konden gaan zwemmen omdat het zwembad gesloten was wegens onderhoud. :(  Terug de fiets op, naar het volgende zwembad, 't Zin!

Onderweg naar 't Zin hebben Sofie en ik een bijnadoodervaring gehad... Wij reden netjes langs de linkerkant achter elkaar, en een auto van de andere kant vond het een goed idee om alle andere auto's voorbij te steken en volle gas te geven. Hij vond het niet nodig om rekening te houden met de fietsen aan de andere kant, wij dus... Hadden we niet nog meer opzij gegaan, had ik volgens mij dit blogbericht niet meer kunnen typen... Dat was dus wel even schrikken!

Eens aangekomen in 't Zin konden we niet wachten om het water in te gaan. Wat was dat heerlijk! Lekker verfrissend water, met de zon op onze snoet...

Het zwembad zat wel vol met stagaires, er waren dan ook bekende gezichten en dat maakte het dus ook gemakkelijk om eens een babbeltje te slaan met hen. 

Zwemmen, zonnebaden, zwemmen, babbelen... echt genieten dus!

Wanneer de zon begon onder te gaan, dat is hier al redelijk snel, werd het tijd om uit het zwembad te komen en te gaan eten. We hebben dan besloten om eens een keertje aan de Waterkant te gaan eten. En dat was een zeer goed idee! Voor maar 17 SRD had je een bak vol eten met een prachtig zicht op de Surinamerivier. Dit werd dan afgesloten door een roze pannenkoek met kokosnoot. mmmmmmm...

Dit was nu het echte Suriname, lekker eten aan de waterkant, met wat vrienden en een prachtig uitzicht...

Sneeuwwitje en de zeven positieve momentjes

28 februari 2013

Het is eindelijk zo ver! De dag van mijn eerste echt les! Vol kriebels fietste ik alleen naar school, want Jan's fiets was nog niet gemaakt (hij is dan met een busje naar school gegaan). Ik ben echt blij dat ik nog geen problemen heb gehad met mijn fiets.

Het eerste lesuur moest ik een les geven in klas 1C. Dit was echt een pracht van een ervaring! Het was echt fijn om voor deze klas te staan, de kinderen werkte erg goed mee en op het einde van de les hadden ze volgend mij wel alles begrepen. Het voelde echt zo goed om met zo een les te starten! Ik heb ervoor kunnen zorgen dat de leerlingen muisstil luisterden naar me, EN, dat ze allemaal één voor één iets aan bord zijn komen plakken. Dit leek me voorheen onmogelijk, maar het is me toch gelukt! :D

Het tweede lesuur zou ik eigenlijk gewoon 'studie' moeten gegeven hebben, omdat mevrouw Asruf even in een andere klas de lessen nog moest afronden. Maar deze klas, klas 1B, had de les die ik net gegeven had al gekregen, dus kon ik rustig verder gaan op de les van daarvoor. Ik heb dus een korte herhaling gedaan aan de hand van mijn tekeningen en kaartjes en dat vonden de leerlingen erg fijn.

De rest van mijn dag op mulo Kerklaan was niet anders dan alle dagen, observeren en assisteren...  Maar mijn dag kon niet meer stuk! :D

In de namiddag ben ik naar Sofie gegaan om daar te werken aan ons didactisch materiaal voor het buurtcentrum. Gepakt en gezakt met lamineertoestel, plastiekjes, snijlineaal, papier... vertrok ik op de fiets.
We hebben wel twee uur bezig geweest met het maken van maaltafelkaartjes en ze zijn zelfs nog niet af... :) Deze moeten nog gelamineerd worden. Dit kon namelijk niet bij Sofie, want zij mogen een tijdje geen 220 volt gebruiken.. Maar we mogen toch al trots zijn op het werk van vandaag.

Tegen half vier trokken we dan naar het buurtcentrum, zonder materiaal, maar met volle goesting!

Toen we aankwamen in het buurtcentrum zagen we dat er niet erg veel kindjes waren en dat iedereen nog even buiten aan het wachten was totdat de deur open werd gedaan door de befaamde Philip... Maar ondertussen wist het kindje dat ik vorige week geholpen had met haar lessen natuur me te vertellen dat ze een 9,4/10 had gekregen voor de toets. Ze liet dan ook heel erg trots haar toets zien aan me. Dat gaf me zo een goed gevoel!

Eens we binnen waren, zijn we er onmiddellijk ingevlogen. Sofie en ik hebben dan even snel met papier en potlood maaltafelkaartjes, van de tafel van zeven, acht en negen, gemaakt om dat zo al eens uit te testen of het effectief werkt.
En of het werkt!!!

De kinderen, en ook de andere begeleider (op het einde toch, want eerst stond ze er nogal weigerachtig tegenover), waren dolenthousiast.. En op het einde van de sessie waren deze enkele kinderen toch al een heel eind vooruit met hun maaltafels.

Onderweg naar huis werd er "hey, sneeuwwitje!" naar ons geroepen... Sofie en ik dachten dat we ondertussen toch al een kleurtje hadden, maar blijkbaar zijn we dan toch nog niet zo bruin. We weten dus wat ons te doen staat dit weekend!!! :P

Het is toch al één van de origineelste dingen die mij zijn nageroepen, normaalgezien houden ze het bij de kusgeluidjes en "hey meisje" of vragen ze je nummer, of schrijven de nummer van je fiets op of nemen zelfs een foto :P
Oh ja, en de politie, diegene waar je je veilig bij zou moeten voelen, doen dit ook... :)

Hoera buikje :D

27 februari 2013

Vandaag ben ik weer naar school gegaan want mijn buikje had zijn best gedaan om al het eten dat ik er had ingestopt, binnen te houden. :P

Volle moed ben ik op de fiets gestapt richting mulo Kerklaan. Toen ik daar aankwam, was mijn mentor ook erg blij om me terug te zien. Ze liet me weten dat het geen probleem was om de les die ik gisteren zou moeten gegeven hebben te verplaatsen naar morgen. Dus vandaag was weer een dag van observeren.

Na de middag kon ik me dan even focussen op schoolwerk, mijn les voor morgen was in principe al af, maar deze kon natuurlijk altijd beter. :) Dus werken maar!
De les zou gaan over de verschillende rijken en aangezien je hier in Suriname niet de luxe van een beamer en een scherm etc. hebt, moet je toch wat creatief zijn om de les aanschouwelijk te maken. daarom heb ik van ieder rijk wat foto's opgezocht en laten afdrukken, cellen getekend, kaartjes met eigenschappen gemaakt... Veel, maar leuk werk dus! :D

Na al dat werk werd het tijd om inkopen te gaan doen, want Steffen en Joren gingen komen eten. Snel naar de winkel voor de ingrediënten: Tagliatelle, groentjes, room, kip... Maar de room bleek dan toch moeilijker dan verwacht.. Dus, wat doe je dan? Jan om room sturen! :P
Na een uur was Jan nog niet terug, ik begon al een beetje ongerust te worden.. Maar uiteindelijk kwam hij dan toch aan. Hij had opnieuw een lekke band, waardoor hij echt een heel stuk te voet moest doen... En dat allemaal voor room! :P

Het was dan al ondertussen tijd om aan het eten te beginnen, want Steffen en Joren zouden zo aan onze deur staan.
De avond is erg fijn geëindigd met lekker eten, parbo en kaartspelletjes!

De pot op!

26 februari 2013

Vandaag ben ik toch maar niet naar school gegaan, dit had ik gisterenavond al beslist omdat ik me niet echt goed voelde… Dat wou dus zeggen dat ik een beetje kon uitslapen en alles wat rustiger aan kon doen. Ik kon ook niets voor school doen want al mijn spullen lagen nog in het kdg-huisje (ik had deze daar gisterenavond achtergelaten omdat ik zo snel mogelijk naar huis wou).
Dat betekende dus dat ik tijd had om mijn was te doen en ons stekje eens een goeie beurt te geven. :)

Tegen de middag ben ik dan maar even terug in de hangmat gaan liggen en heb ik opnieuw drie uur geslapen… Net wakker, stonden Joren en Steffen aan de deur en zij hadden dan mijn spullen bij. Dankjewel! :D

Voor de rest was het dus een rustige dag die bestond uit praten, Jan die aan het skypen is, kaarten, eten in het kdg-huisje (uiteraard) en een filmpje om de avond af te sluiten.

Maar voor ik kon gaan slapen om morgen fris en monter aanwezig te kunnen zijn op mulo Kerklaan, moesten Jan en ik nog het gure regenweer van Suriname trotseren. Ik ben droog aangekomen, met dank aan Joren’s poncho, maar Jan daarentegen… :P

Dag van de revolutie

25 februari 2013

Vandaag kon ik even uitslapen en dat was wel nodig na afgelopen avontuur. :) Ik heb dan in de voormiddag me een beetje bezig gehouden met de foto’s van vorig weekend en in de namiddag ben ik vertrokken naar Sofie om daar te werken aan ons didactisch materiaal voor de maaltafels.

Toen ik daar aankwam, liet Sofie mij weten dat ze me niet zo vroeg verwacht had, want ze had nog wel wat werk. Geen probleem, meer tijd om met mijn foto’s bezig te zijn. :D

Op een gegeven moment kwamen Joren en Steffen met het idee om naar de Palmentuin te gaan, want volgens de meisjes van lager onderwijs was daar nog wel iets te doen. Sofie en Elena gingen later komen, want zij hadden nog wat werk en Jan, nja Jan, ik denk dat Jan weer aan het slapen was want hij nam niet op. :P

Dus, Steffen, Joren en ik trokken naar de Palmentuin. We konden de inheemse muziek al horen wanneer we onze fietsen daar ergens vasthingen. Jammer genoeg was het een cd… Maar geen nood een beetje later, na wat bijkletsen met de meisjes van lager onderwijs ( die naar Galibi waren geweest), kwamen er nog mannen met trommels af. Iets later zijn ook zij beginnen slaan om de vliezen van hun trommels en weergalmde het geluid door de hele tuin. Dit geweergalm zorgde er dan ook voor dat een enkeling de muziek in zijn hele lichaam voelde en begon mee te dansen, of iets deed dat op dansen zou moeten lijken. :P

Wat later kwamen Sofie en Elena er ook aan en zijn we naar de Waterkant getrokken, want daar stonden nog wel wat leuke kraampjes. Ondertussen was Jan ook wakker geworden en had me proberen bellen, maar deze keer nam ik niet op. :P Hij had dan maar naar Steffen gebeld en zo wist Jan ook naar waar hij moest komen. :)

Onderweg zijn er dan nog wat mensen van kdg bijgekomen, uiteindelijk waren we met ongeveer 15 stagaires…


Het was daar echt wel gezellig, je zou het een stukje België/Nederland kunnen noemen in Paramaribo…


’s Avonds zijn we dan maar in de Zus en Zo gaan eten. Jan bleef wat achter, maar dit lag weeral aan zijn fiets, wat heeft die jongen toch echt pech met zijn ros. Maar goed, Zus en Zo…

En zoals Willemijn het al gezegd had, in Paramaribo kom je iedereen nog wel eens tegen, dat klopt! Want wie zat er de tafel naast ons allen?... Na een korte klets, kregen we ons eten.

Het eten was erg lekker, maar mijn maag vond het dan toch niet de moeite om dit wat langer dan 10 minuten te laten zitten. Dit wou dus zeggen dat ik maar beter snel naar huis kon gaan en goed kon uitrusten.

Een wereld van verschil

24 februari 2013

Het slapen in de hangmat heeft me nu toch niet zo deugd gedaan... Ik heb ieder uur van de nacht gezien, ook al had ik geen horloge aan. :P

Rond half zes kon ik geluiden vanuit het keukentje horen en iets later rook het echt zalig. Om acht uur konden we dan met iedereen aan tafel gaan zitten om te genieten van een waar ontbijtbuffet voor koningen... Ei, groenten, confituur, choco, pindakaas, siroop, koffie, thee, sap en PANNENKOEKEN! mmmmm...

Een uur later, om negen uur stond iedereen klaar, met een lange broek, lange mouwen, goede stevige schoenen, water en koekjes... Nog even en het echte werk kon beginnen, een wandeling door het woud richting Irene- en leoval.

De eerste stappen in het woud waren echt alsof een droom, al die natuur om je heen die je kon voelen, ruiken en horen... Zoveel planten, dieren... Ik heb in de longen van de aarde kunnen wandelen! :D Zelfs de regen die ondertussen aan het vallen was, kon ons niet meer tegenhouden, het was echt surrealistisch... Ik heb er altijd al van gedroomd om in het regenwoud te kunnen rondwandelen, maar ik had nooit verwacht dat ik er echt eens zou staan, en nu, welja, nu heb ik er een pracht van een herinnering bij.
Ik voelde mij echt zweven!  

Onze eerste stop was aan het uitzichtpunt waar je normaalgezien Ston eiland zou moeten kunnen zien. Maar door de hevige regenval was het erg mistig op de berg, waardoor het zicht niet verder dan 100 meter was... Heel erg jammer, maar dit kon mijn dag echt niet verpesten. :)

Dan zijn we maar verder getrokken door het oerwoud, op naar de vallen. Heel deze tocht werd geleid door Hendrik, die af en toe wel meer op Rafiki (lion king) leek wanneer hij ons uitleg gaf. Hij vertelde ons over de bospolitie, de boomtelefoon, goud in de gronden... allerlei leuke weetjes!

Na een tijdje wandelen, stopte Hendrik om even een vraag te stellen: "Heeft er iemand last met ademen of met zijn meniscus?" Waarop wij heel erg raar naar elkaar keken, want waarom stelde hij nu die vraag???
Wel we stonden op een splitsing, de ene weg ging naar de Ireneval en de andere naar de Leoval. Hij stelde die vraag omdat de toch naar de vallen heel erg zwaar zou kunnen zijn en dat de hulpverlening er niet onmiddellijk kan zijn. Dus deze toch was niet voor zwakkelingen! :P

Deze wandeling bestond uit het volgen van de paden, maar wat voor paden... putten en bulten alom, en gigantisch grote trapachtige dingen, waar mijn benen soms te kort voor waren. :P Maar dat maakte het avontuur net compleet!

En wat we op het einde van de toch te zien kregen, was heel dat gedoe waart! Zo prachtig! 

Hier had iedereen op gewacht... VERFRISSING!!!! :P Dit was het perfecte moment voor sommige om even een frisse douche onder de waterval te nemen. Zo wou ook Steffen genieten van het water, maar op het moment dat hij de waterval beklom, verloor hij zijn bril. Dit zorgde wel even voor wat paniek, waardoor echt iedereen begon mee te zoeken. Wat was Steffen opgelucht wanneer een Nederlandse dame zijn bril terugvond.

Hierna moesten we terug vertrekken en ons dus klaar maken. Zwemkledij uit, lange broek aan... En dit was voor sommige toch een beetje moeilijker dan verwacht... Ik ga u niet alle details verklappen, maar op een gegeven moment lag Jan daar met zijn blote kont op de rotsen met zijn handdoek in de hand. :P

De tocht naar boven was echt een hel... Alles wat we naar beneden hebben gedaan, moesten we dus ook terug naar boven! Dat wil dus zeggen dat die gigatrapdingen nu pas echt een uitdaging werden. :P

Voor sommige onder ons was dit al zwaar genoeg. Dus wanneer we voor de keuze werden gezet om nog naar de Leoval te gaan, pasten er toch enkele mensen. Maar ik niet!  En daar was ik blij om. Het was wel weer een waterval, deze wat hoger dan de andere, maar omdat we er met iets minder volk stonden, kon ik er echt van genieten. :) Daarom wou ik dan ook zo dicht mogelijk bij de waterval komen en beklom daarvoor wat rotsen. Wat ik echter niet had meegerekend was het feit dat mijn broek niet zo lenig was als mijn benen met als gevolg dat mijn broek scheurde...

Daarna werd het tijd dat we eens terug naar onze hut trokken, iedereen zijn buikje begon al te knorren. Onderweg zijn we nog enkele aapjes tegengekomen, die wel heel erg ver zaten, waardoor ze erg moeilijk te zien waren. Maar we hebben ze gezien! :P

We hebben de bospolitie kunnen horen. Dit is een gaai die een geluid maakt als een sirene. Dit gebruiken ze om elkaar te waarschuwen voor gevaren en dit geluid geven ze dan ook door aan elkaar. Echt leuk om aan te horen. :)

Nu hoor ik jullie al denken: "seg Shera, nu heb je ons al uitgelegd hoe het zit met die bospolitie, maar wat is die boomtelefoon dan?" :P
Wel een boomtelefoon is een gigantische boom, uiteraard, met erg vreemde wortels. Dit zorgt ervoor dat je een vlak oppervlak krijgt waar je met een steen of dergelijke erg hard op kan slaan. Deze slag zorgt voor een enorm geluid dat door heel het oerwoud kan weerklinken. Wanneer je dit dan blijft herhalen en aan de boom blijft staan kunnen de positieve geesten, of de hulpdiensten ofzo, je komen helpen. :)

Goed, waar waren we? Juist, richting hutje...
Tijdens de wandeling terug zijn we dan toch nog even gestopt aan het uitzichtpunt, en deze keer konden we wel goed en ver zien. Wauw, wat was dat mooi! En an te denken dat we gisteren daar ergens beneden stonden te kijken naar de plek waar we nu staan... Gek toch? Maar echt prachtig...

Als laatste heeft John ons nog getrakteerd op een lekkernij rechtstreeks uit de natuur. Één of ander zoet boontje, het was wel lekker. 

Ondertussen hadden we dan wel zes uur gewandeld en was onze energie echt op! Tijd voor een 'doucheke' en lekker eten. Toen we aankwamen aan de hut stond het eten al op ons te wachten. Wat smaakte dat goed!

Na het eten konden we nog even genieten van de omgeving, maar het was al snel tijd om het busje in te stappen en richting Paramaribo te trekken. Tijdens het eerste deel van de trip heb ik verrassend genoeg geslapen. Maar het tweede deel was ik klaar wakker en had een erg raar gevoel. Ik was net in het oerwoud geweest en had daar echt van genoten en nu was ik terug op weg, naar de stad. De stad waar de kloof tussen arm en rijk, in alle opzichten, erg duidelijk is. Daar had ik een heel weekend niet meer aan gedacht en tijdens de terugrit viel het als een bom terug in...

We hebben dit prachtig weekend afgesloten in t' Vat, met een parbootje uiteraard...

Een slippertje in het paradijs

23 februari 2013

Zaterdag, maar toch vroeg opstaan. Natuurlijk, want we trekken naar het binnenland! :D
We hebben dan maar snel onze spullen gepakt, snel de taxi ingestapt en we zijn richting 't Vat vertrokken. Onze taxichauffeur was wel een beetje vreemd, bijna niet te verstaan, en hij luisterde naar kinderliedjes. Nja, dat moet kunnen zeker. :P

Aangekomen aan 't Vat moesten we nog even wachten op alle andere reisgenoten, allemaal Nederlanders. We hebben dan alles snel kunnen inladen en het busje kunnen instappen om ons eerste echt avontuur te kunnen laten beginnen. :D
Hier zag ik echt al een hele tijd naar uit!

De eerste busrit duurde niet erg lang, een klein uurtje met veel informatie over het Surinaamse land, een tussenstop bij een Chinese supermarkt. Tijdens deze rit zijn we iets meer te weten gekomen over hoe rijk de gronden van Suriname zijn en wat daar allemaal mee wordt gedaan. Zo zijn we langs een gebied dat werd ingenomen door de bauxietindustrie. Deze bauxiet wordt nu vooral gebruikt voor de productie van aluminium. Maar vroeger werd dit vooral gebruik voor het maken van vliegtuigen en wapens in de tweede wereldoorlog. Zo vertelde de gids, Hendrik, ook dat mede dankzij de bauxietproductie in Suriname de wereldoorlog goed geëindigd is. En aangezien er nu geen oorlog meer is, is er minder nood aan bauxiet...

Na deze leuke informatie zijn we dan gestopt ergens aan de kant van de weg om te ontbijten. Lekker broodjes kaas en ei, banaan, sap, koffie en thee, pure verwennerij dus. :)

Dan terug de bus in om dan een stukje door te rijden richting Berg en Dal. Hier ging een deel van de groep de kabelbaan doen en andere konden dan genieten van een wandeling met onze gids, John. Wij hebben genoten van deze wandeling. 

http://www.bergendalresort.com/website/home.asp?menuid=2

Tijdens deze wandeling kregen we wat informatie over allerlei planten en ook leuke weetjes over het gebruik ervan. Zoals bijvoorbeeld een plantje genaamd 'kruidje roer me niet', wanneer je deze aanraakt, gaan de blaadjes toe. Ik zou jullie hier een filmpje van kunnen laten zien, maar helaas, pindakaas is het internet daar te traag voor... :P

Berg en Dal is een zeer leuke omgeving om een wandeling te maken in een tropisch klimaat. Weelderige bloemen, vele leuke diertjes... het was echt een topplaats voor de start van onze eerste echte trip naar het binnenland van Suriname.

Deze keer was het niet Hendrik, maar John die zorgde voor de nodige uitleg. Na een stukje wandelen,begon het natuurlijk weer te regenen... Het zou geen Suriname zijn, moest dit niet zou geweest zijn.

Daarna konden we terug de bus opstappen voor nog een kleine rit door een gebied van een Marronnengemeenschap. Hé, wat? Marrons?
Wel hier wist Hendrik ons ook een stukje Surinaamse geschiedenis bij te vertellen. Marrons zijn eigenlijk weggelopen slaven. In de tijd van de kolonisatie van Nederland waren er nogal veel slaven in Suriname. Maar deze slaven, zoals alle slaven, vonden het niet zo leuk. Dus liepen ze weg en trokken het binnenland in. Na de revolutie zijn ze dan meer aan de Surinamerivier zich gaan vestigen.
Maar de wereld zou de wereld niet zijn, moest het verhaal zo positief eindigen. :P Toen kwamen de wetenschappers en wouden in dat gebied groene energie maken. Daarvoor hadden zijn nodig, één stuwdam! Deze hebben zij dan ook gebouw aan de Surinamerivier. En dit zorgde er dan weer voor een enorm stuwmeer, het Brokopondostuwmeer, dat op zijn beurt ervoor zorgde dat de Marrons opnieuw vrijwillig verplicht, zoals Hendrik het zo mooi kon vertellen, moesten verhuizen. De overheid had dan rijhuisjes gebouwd voor de Marrons, waar zij dus nu leven.
Jammer genoeg heb ik hier geen foto's van. Want moest ik er toch foto's van genomen hebben, zou ik die Marrons van hun ziel beroofd hebben.

Na het bestuderen van dit stukje geschiedenis, konden we eens een kijkje gaan nemen bij Ston Eiland, het gevolg van deze stuwdam. En, nee, ik heb Ston Eiland niet verkeerd geschreven. :P

Een eiland dat niet echt een eiland is (wel een schiereiland), maar wel een pracht van een plaats! Hier kon je echt wegdromen, zo mooi dat het was...

Ston Eiland is dus een plek waar je het stuwmeer kan bewonderen. Je ziet in het water nog restanten van bomen die daar ooit stonden. Nu zorgen ze enkel nog voor een mooi uitzicht en voor het gebruik van het hout. Vanaf het meer konden we ook al een blik werpen op Brownsberg. Deze bergtop was omringd door wolken die gevormd werden door de verdamping van het water in het regenwoud. Echt prachtig!!

Naar Surinaamse gewoonte was het opnieuw tijd om iets te eten. Ondertussen hadden we al ontbijt gekregen en dan in Berg en Dal ook nog wat lekkers. Nu was het tijd voor roti! Dit is een Hindoestaans gerecht, je zou het een beetje kunnen vergelijken met een durum. Een zeer dun, rond broodje dat opgerold is met daartussen allerlei groenten etc. Dit is wel redelijk lekker, maar niet echt één van mijn favoriete gerechten. Ondertussen was het terug beginnen regenen. Tja, deze periode wordt niet voor niets regenseizoen genoemd. :P

Wanneer het stopte met regenen, konden we opnieuw genieten van een leuke wandeling onder begeleiding van Hendrik en John. Het is altijd fijn om nieuwe dingen te weten te komen over de omgeving en zijn organismen.

Daarna konden we terug het busje instappen. Op naar Brownsberg!
Dat was zeker gemakkelijker gezegd dan gedaan. De rit tot nu toe was erg rustig geweest. Je zou het wegdek een beetje kunnen vergelijken met dan van België, wel geasfalteerd, maar vol putten en bulten. :P Maar nu zou er geen sprake meer zijn van asfalt...

Het begin van de klim was nog erg rustig. Al dachten we dat niet op dat moment zelf, maar in vergelijking met wat ons nog te wachten stond, was dit dus rustig. :P
Hier en daar zat er een enorm 'gat' in de weg waardoor het busje heen en weer begon te wiegen. Dit met het nodige kabaal van iedereen in de bus. We waanden ons in een attractie, waar we niets extra hadden voor betaald.

Maar dan! De regen van deze dag, en ook de voorgaande dagen, zorgde er niet enkel voor dat, telkens wij een wandeling maakte, we nat werden, maar zorgde er ook voor dat de weg naar de top van Brownsberg een heuse wildwaterbaan geworden was. De weg bestond niet meer uit een zandweg, maar eerder een modderpoel met daar enkele kreekjes in. Het water stroomde zo naar beneden in de scheuren van de zandweg!

Nu was er niet enkel sprake meer van heen-en-weergewiebel, maar van slippen naar alle kanten! Wat een rit, het verbaast me echt dat ik hier nog mijn verhaal kan doen. :P 

Op een gegeven moment dachten we allemaal dat we niet meer verder konden. Het busje had nu al enkele keren geprobeerd om door één van de modderpoelen te rijden, maar dit lukte maar niet. Na een derde keer achteruitrijden, slipten we dan toch door de poel. :)

(filmpje)

Maar het ergste stukje moest nog komen! Op een gegeven moment slipte en wiebelde de bus zo hard dat het modder regende in de bus. Ik ben zelfs van mijn stoel gevallen, tegen de andere stoel, met de nodige blauwe plek op de arm. 
Toen ik terug op mijn stoel ging zitten, kon ik zelfs niet meer recht op mijn stoel gaan zitten. Dus bus was zodanig geslipt dat deze nu echt schuin op de weg stond. Dan werd het toch maar tijd voor 'plan B' volgens Hendrik. :P
Uitstappen en de chauffeur zijn werk laten doen met een lege bus.

Hoe die chauffeur dat busje daar heeft kunnen uitbrengen, weet ik niet. Maar lang heeft het niet geduurd.
We konden dan snel terug het busje in om nog een kort stukje de berg op te rijden om dan vervolgens aan te komen op onze overnachtingsplaats.

We konden dan eerst alles uitladen en onze hangmatten ophangen terwijl de kokkin zorgde voor een lekker maaltijd (jaja, weer eten :P). Ze had voor ons Saotosoep klaargemaakt. Dit is een soort bouillion met daar sojascheuten en rijst etc. in. Best wel lekker... :D
Daarna zouden we normaalgezien de omgeving by night gaan verkennen, maar het regende, alweer. Dus was het een avond van kaarten, praten (erg luid praten), chips, parbo, borgoe en plezier....