29 maart 2013
Vandaag werd ik wakker gemaakt, ondanks dat iedereen zo zijn best deed om erg stilletjes het kdg-huisje te verlaten om naar Galibi te trekken... Zo jaloers dat ik was. :( Maar ik moest rusten, en ik zal deze trip later nog wel doen met Sofie. :D
Het duurde niet lang voor ik weer in slaap viel en doorsliep tot half elf. De voormiddag bestond uit het winkelen voor ons middagmaal, dit maal bereiden en opeten... Genoeg activiteit dacht mijn lichaam. :P
Dus besloot ik maar om even een middagdutje te doen. Ik had mijn wekker gezet, maar daar heb ik niet naar geluisterd. Pas wanneer Sofie mij een uur later wakker maakte, had ik de moed om recht te staan.
Snel de computer aangezet in de hoop dat mamsielief online was, zij is namelijk jarig vandaag. Bingo! Online was ze. :D Na een gezellige babbel met de oudjes, trokken Sofie en ik naar het zwembad...
Daar heb ik tien baantjes gezwommen en daar heb ik echt van genoten, eindelijk nog eens wat activiteit. Tijdens mijn inspanningen lag Sofie ditmaal te slapen. Ik ben dus niet alleen. :P
Normaalgezien zouden we nog samen gaan kokkerellen, maar aangezien we beiden moe waren, besloten we maar om ergens te gaan eten. :)
We zijn dan in een restaurant belang waar je overal het water hoorde lopen, erg mooi eigenlijk. Al snel werden we bediend door een enorm jonge knaap. Kroepoek, bami en saotosoep... mmmm!!
Alles werd op dezelfde moment geserveerd, terwijl we gehoopt hadden om de kroepoek wat eerder te krijgen... :P Al snel waren onze buiken gevuld, maar onze borden nog lang niet leeg. We vroegen dan maar aan onze jonge knaap of het mogelijk was om al dat eten nog mee te kunnen nemen naar huis. Mits wat gegiggel langs zijn kan, kregen we het dan toch voor elkaar om ons eten mee te kunnen nemen.. :D (Morgen zullen we dus niets moeten voorzien van eten en kunnen we onze opnieuw lui gedragen. Leve de microgolfoven! :P)
Thuis aangekomen duurde het niet lang voor we beiden in bed kropen en konden slapen. Hmmmmm, slapen! :P
28 maart 2013
Goed uitgerust werd ik wakker.. Het zag er naar uit dat het wat beter ging met me. Tot aan het middagmaal. Plots voelde ik me weer erg slap en slaperig. Dit was dus een duidelijk signaal van mijn lichaam... Er is iets mis, snap dat dan!!! :P Na mijn afwachtende houding van de afgelopen dagen, werd er dan toch de beslissing genomen om even contact op te nemen met Joris en Katrijn, twee stagairdokters... Zij lieten Sofie, die belde, weten dat het misschien om dengue zou kunnen gaan en dat ik misschien toch eens beter naar het ziekenhuis zou gaan om een bloedstaaltje te laten nemen.
Neeeeeeeeeee! Geen dengue, ik mag niet ziek zijn, ik wil naar Galibi!!!! :P
Dan toch maar, wankelend, de taxi ingestapt met Sofie richting spoed. Sofie had een rugzak vol spullen mee, lange broek, trui, boeken, water... genoeg om een hele dag daar te kunnen vertoeven.
Al staande viel ik bijna in slaap. Sofie bood dan aan om mij in te checken, zo kon ik me rustig neerzetten in een openluchtwachtzaal. :P
Na een klein half uurtje werd dan mijn naam afgeroepen en kon ik de triagekamer binnen. Hier werd er naar mijn symptomen gepolst en werd er een klein onderzoekje gedaan. Hieruit bleek dat ik geen koorts had, een bloeddruk van 100/50 en een hartslag van 62 had. De bloeddruk was dus redelijk laag... Ik kreeg dan een code 3 toegewezen, dit betekende urgent... Ik zou dus binnen het uur geholpen worden.
Terug de wachtzaal in en wachten dus. :P Ondertussen zat Katrijn's shift er op en kwam ze ons vergezellen. Zij stond er op dat ik een bloedstaaltje liet nemen en zou hier dan ook voor zorgen. :)
Na ongeveer een uur en half te wachten, werd ik dan toch eindelijk naar binnengeroepen. Net op het moment dat Katrijn naar de winkel getrokken was...
Ik mocht dan in een kamertje gaan zitten waar ik werd ondervraagd... Ik waande mij in een CSI-programma. Mijn symptomen en toestand werd enorm in twijfel getrokken en ik werd als flauw bestempeld. :( Als je moe bent, moet je gewoon slapen, vertelde ze me dan... Maar wanneer ik de afgelopen dagen maar enkele uren wakker ben, maak ik me toch een beetje zorgen, logisch toch? Het was dus niet erg prettig om door deze dame behandelt te worden.
Katrijn tot de redding!!!! :P Tijdens mijn verhoor, want zo voelde het echt aan, kwam Katrijn binnen en vertelde de dokter toch dat ze een bloedafname wou nemen om alles zeker uit te sluiten... Katrijn kreeg dan de toestemming om deze zelf te doen. Met een plastieke handschoen bond Katrijn mijn arm af en nam ze een beetje bloed uit mijn arm. Twee buisjes vulde ze met mijn lichaamssap en bracht deze naar het labo. :)
Omdat het lang kon duren voor ik enig resultaat zou hebben, besloten we naar huis te gaan en daar te wachten. Katrijn zou dan bellen om de resultaten te weten te komen. Ik ben echt blij dat ik hier omringd ben door mensen die me zo willen helpen. :)
Sofie belde dan de taxichauffeur van voordien, die blijkbaar op zoek was naar een partner... Hij aarzelde niet wanneer hij aan ons vroeg of hij in Brussel aan een partner zou kunnen raken. :P
Aangekomen in het kdg-huisje duurde het niet lang voor ik weer aan het slapen was.
Normaalgezien zouden we bij Joris en Katrijn gaan eten, maar mijn toestand liet dit niet toe.. Zij waren dan zo vriendelijk om naar het kdg-huisje te komen en daar een lekkere maaltijd te bereiden. Ondertussen werd er ook contact gemaakt met het ziekenhuis voor de resultaten. Daar bleek dus dat er niets te vinden was in mijn bloed... oef! Maar wat was er dan toch met mij? Ik zal dan maar gewoon luisteren naar mijn lichaam en rusten, zoals de dokter had voorgeschreven... :P
Dit betekende dus dat ik morgen niet naar Galibi zou vertrekken. :( Maar ik zou niet alleen thuis blijven, Sofie bood zichzelf aan om bij me te blijven. Een dikke dankjewel daarvoor trouwens! :D
Tijd om te eten en dit moet dus in wakkere toestand gebeuren. :P Sofie had ook al een telefoontje gekregen van Joren, die op de vlieghaven stond zonder ouder, maar met vriendin, dat zijn vriendin, Tess, goed was aangekomen, maar haar bagage helaas niet... Hierbij bood ik meteen aan om mijn kleren en spullen te gebruiken aangezien ik toch niet mee ging naar Galibi... Een regenjas heb je niet echt nodig om te slapen. :P
We belden dan maar snel een taxi om lang mijn eigen stekje te gaan, waar ik al een tijdje niet meer was geweest, om wat spulletjes te gaan ophalen. Voor maar 15 SRD bracht de taxi ons tot daar, wachtte daar 10 minuten en bracht ons terug. Goedkope taxi! :D
Wanneer we terug aankwamen in het kdg-huisje, waren Joren en Tess al aangekomen. Snel nog even een wasje gedaan, een lekker koekje gegeten, alle spullen klaargelegd en dan maar snel terug wat slapen... Want ik was moe, voor de verandering. :P
27 maart 2013
Rond half twaalf werd ik wakker, goed geslapen dacht ik... Toch niet, erg slapjes strompelde ik uit mijn slaapplaatsje. :( Ik kon welgeteld twee uur en half wakker blijven en dan protesteerde mijn lichaam opnieuw... Wanneer iedereen naar het feest vertrok, kon ik enkel maar denken aan slapen, slapen slapen... Na nog enkele uurtjes geslapen te hebben, trok ik mijn stoute kleren aan en trok ik met de fiets richting centrum Paramaribo. Deze dag kon ik niet zomaar laten voorbij gaan. Het was vandaag namelijk feest, Holi Paghwa, een Hindoestaanse traditie.
Het Holifeest, Holi-Phagwa of Phagwa, Phagawa, Phaguaa is een Hindoeïstisch feest dat jaarlijks rond de maand maart gevierd wordt en in feite een combinatie is van een lentefeest, een feest van de overwinning van het goede op het kwade en een Nieuwjaarsfeest. Volgens de gregoriaanse kalender wordt het in het voorjaar gevierd en in de Hindoekalender op de dag na de volle maan van de maand Phaalguna. Naar deze maand is dit feest ook genoemd, Phagua/Phagwa.
Het feest bestaat uit een rituele verbranding, de dag voor Holi Paghwa, waarbij alle kwaadheid tot as word gebracht. De dag erna wordt er met gekleurd poeder/water gestrooid om zo geluk en welvaart te wensen aan iedereen...
Dus de fiets op richting centrum. Onderweg merkte ik al op dat het een erg drukke bedoeling zou zijn, al het verkeerd trok richting centrum... In het centrum aangekomen, liet ik de fiets achter aan de Zus & Zo, want deze zou me niet langer meer kunnen helpen.
Wegens een overbelast netwerk kon ik niemand bereiken en moest ik op mijn eentje rondtrekken.. Dit zorgde ervoor dat ik met volle teugen kon genieten van het gelach en alle kleuren om me heen. :D
Eerst even een kijkje gaan nemen in de Palmentuin. Daar merkte ik al meteen dat het echt een feest is waar de mensen bij elkaar komen en van elkaar kunnen genieten. Fijn toch?! :D Muziek en kleur vulde deze omgeving.
Na daar even rond te hebben gelopen, vond ik mijn makkertjes niet. Dat kon maar een ding betekenen, ze staan op het Onafhankelijkheidsplein... Snel daar naartoe dus! :D
Daar aangekomen duurde het niet lang voor ik vol hing met het kleurrijke poeder, tot nu toe was ik gespaard gebleven, maar hier dachten ze er dus anders over. :D Genietend van alles wat me omringde, zette ik mijn zoektocht verder. Na ongeveer een half uurtje zoeken vond ik uiteindelijk toch mijn makkertjes. Oef! :P
Poeder strooien, dansen, lachen, gieren, brullen... Zo fijn om omgeven te zijn door deze mensen en alles met hen te kunnen delen!! :D
Nu was het niet enkel mijn lichaam dat begon te protesteren, maar ook de anderen begonnen een beetje moe te worden... We zijn dan met een deel naar de Waterkant getrokken om daar te kunnen genieten van de Surinaamse lekkernijen.. Zo konden Joren en ik ook, eindelijk, nog eens genieten van de overheerlijke roze pannenkoekjes. :D (Bij deze is dus zijn waardebon ingeruild!)
Na deze smulpartij trokken we per fiets naar huis... Slapen, eindelijk! :P
Maar eerst nog onder de douche, al het kleurrijke poeder van mijn lichaam schrobben. Voor sommige was dit een enorme uitdaging, het poeder hing nog achter de oren... :P
26 maart 2013
Vandaag kon ik opnieuw uitslapen, het was een oudervoormiddag op de mulo en hier mochten we opnieuw niet aanwezig zijn... Maar ik had nog werk genoeg vandaag. :)
Tegen de middag trok ik met mijn stalen ros richting het kdg-huisje... Wat een fietstocht, pfffff, kletsnat van het zweet kwam ik aan. Jaaaaa, ik weet het, ik zit in Suriname en daar is het heet! :P Maar dit had ik nog nooit gehad. Na een beetje gegeten te hebben, begon ik, nog steeds kletsnat en zwetend aan wat werk... Ik zou vandaag een slangen-ladderspel maken voor de maaltafels.. Na enkele minuten besloot ik dan toch maar om een douche te nemen, om zo een beetje af te koelen. Dit deed deugd, maar deze deugd duurde niet erg lang. Terug bezig aan mijn werk, voelde ik me erg slap worden en wegdraaien. Ik besloot dan maar om me even in de zetel te leggen. Het duurde niet lang voor Sofie me kwam zeggen dat ik beter in de hangmat zou gaan liggen... Met weinig woorden en weinig energie kroop ik dan ook naar de hangmat. Het duurde niet lang voor ik in slaap viel.
Sofie had dan beslist om zonder mij naar het buurtcentrum te trekken en me te laten slapen.
Rond etenstijd wekte Sofie me, ik had dus de hele namiddag door geslapen, maar was nog steeds erg moe en slap. Ik heb dan maar gegeten in de hoop dat dit eten me goed zou doen. Even kon ik genieten van de energiestoot, maar al snel had mijn lichaam weer nood aan rust. Terug de hangmat in en slapen maar...
Rond tien uur werd ik gewekt door de mensen die gezellig aan het monompolyseren waren. Heel even heb ik kunnen meegenieten van dit plezier, maar al snel vertelde mijn lichaam me dat het weer tijd was om te slapen...
25 maart 2013
Vandaag was ik uitgenodigd door mijn mentor om samen met haar klas te eten om het einde van dit kwartaal te vieren... Daar ben ik dus met plezier voor opgestaan! :D
Eerst werden alle rapporten uitgedeeld, daarbij kreeg ieder kind een streepje feedback. Daarna moesten we de kinderen bezighouden tot ongeveer tien uur, want dan zouden we gaan eten. De kinderen in onze klas waren erg rustig en braaf, zij hadden namelijk allemaal wat bij om zich bezig te houden, kaarten, schaakborden, muziek... Het was dus nog een fijne bezigheid. :D We merkte wel dat dit niet in iedere klas zo was, want af en toe kwamen er leerlingen van andere klassen langs om even ene babbel te slaan met ons. :P
Rond half tien vertrok mijn mentor richting Mc Donalds om ons eten te gaan halen. Ik had dus de klas voor mij alleen.
Ik werd al meteen uitgedaagd voor een schaakspelletje. Met schaamte moet ik jullie mededelen dat ik verloren ben. :P Na deze nederlaag heb ik de klas georganiseerd. alle stoelen en tafels in een kring laten zetten, om dan gezellig te kunnen eten. Want mevrouw Asruf was daar al terug... Snel al het eten uit delen en smullen maar! :D
Het deed enorm deugd om ook op deze manier in de klas te staan, gezellig praten met de leerlingen, maar ook met mevrouw Asruf.
De namiddag bestond uit zwemmen met Elena en Joren... Zwemmen, zwemmen, zwemmen!! :P
Het deed echt deug om lekker te kunnen ontspannen en te kunnen genieten van de babbeltjes met het goede gezelschap. :D
Deze verfrissing werd gevolg door de heerlijke lasagne van Jorenmakkelij met weeral het perfecte gezelschap, de ouders van Joren, Hanne, Jan en Ellen hadden het kdg-huisje gevuld. :D
24 maart 2013
Deze ochtend werd ik al erg vroeg gewekt. Je zou denken dat je op een relaxweekend zou uitslapen, maar dat doe je niet wanneer je Shera heet... :P Nee, want wanneer je Shera heet, wil je genieten van ieder moment en dit is dus ook de zonsopgang. :D
Het duurde niet lang voor de zon zijn oogjes weer opende, maar dit wou ze niet in het openbaar doen, ze besloot maar om achter de wolken te blijven zitten. Maar juist dit zorgde voor een prachtig gekleurde hemel. Wat een prachtig plaatje! Echt genieten!
Ons genieten werd gevolgd door een kruiptocht naar onze bedjes... Onze oogjes vonden het toch nog de moeite om zichzelf nog even te sluiten en te rusten...
Na het ontbijt stapten we dan terug het bootje in richting een ander, ongestoord eilandje... Daar konden er dan enkele vissen en andere genieten van het ongerepte... Ik verkoos het tweede. :D
De lokale pedicure stond al klaar om ons te verzorgen. Nee, niet de piranha die onze nagels zou knippen, maar de kleine visjes die maar al te graag aan onze voeten en billen kabbelden... :P Deze visjes zorgden ook voor een leuke show tijdens onze verwenbeurt, tuimelingetjes boven het water, spetter spitter spater...
Ook dit plezier kwam sneller tot een einde dan verwacht... Snel de boot in, maar deze keer moesten we wel opletten voor onze voeten. Er zaten namelijk piranha's in de boot. Deze waren door onze loze vissertjes gevangen... Met onze voeten op de planken en het nodige gegil achterin de boot, trokken we terug naar Matu-eiland. Daar konden we dan nog genieten van een lekkere maaltijd en de laatste stralen zon...
Het werd al snel terug tijd om naar huis te keren... Jammer, maar helaas! :(
Alles inladen en de boot in.. We hadden dan allemaal nog gehoopt om van de zon te kunnen genieten... Maar de wilde waters dachten daar anders over. Ze pestten ons met grote golven over onze hoofden... Verstopt onder groene vissersjassen hoopten we dan toch om een beetje droog te blijven. Gij zult ons niet pesten waters, wij zijn voorzien op uw kuren... Muhahaha! :P
Na het gevecht met de waters konden we de bus op, maar eerst even een groepsfoto en een wildplaspauze...
Snel de bus op! Deze zoefde met volle snelheid de weg over, het was een ware race tegen de tijd... Dat zorgde er dan ook voor dat we vroeger thuis waren dan gedacht. We hadden een reservatie gemaakt in de Zus & Zo om half zeven, deze hadden we onderweg al vervroegd naar zes uur, maar kwamen daar dan al aan om kwart voor zes... Maar onze tafel stond al klaar. :D
Even later vervoegde Joren ons ook die een heel weekend alleen heeft doorgebracht, de arme stakker...
Nu konden we met z'n allen genieten van de sfeer en het lekker eten, het is altijd fijn om bij de Zus & Zo te zijn! :D
Het zou geen avond zijn in Suriname moest deze niet worden afgesloten in het kdg-huisje... Met een heerlijk glaasje en een leuke babbel werd de avond afgesloten.
(Ik moet zeggen, ik begin onze kaartspelletjes wel al een beetje te missen. Het wordt nog eens tijd voor een goede kaartavond! :P)
23 maart 2013
Snel mijn zak pakken, even verfrissen en dan de taxi in richting 't Vat. Daar zouden we dan de bus nemen richting het stuwmeer om even een weekendje lekker te ontspannen. :D
Naar traditie stopten we onderweg even voor een broodje kaas/ei. :) Dan terug de bus op tot aan de aanmeerplaats van onze boot. Onderweg kregen we echter het slechte nieuws dat onze boot, wegens een miscommunicatie, al vertrokken was... Geen nood, zeiden ze dan, wacht twee uur en hij zal er dan terug staan om jullie naar het eiland te brengen. Jaja, we gaan lekker relaxen op Matu-eiland. :D
Omdat we dan twee uur hebben moeten wachten, konden we wel ook even genieten van de prachtige uitzichten aan de stuwdam! Adembenemend gewoon... :D
Ik heb hier dan ook, met al de tijd die we daar hadden, kunnen denken aan het thuisfront. Naar traditie raapte ik een steen op en stak deze in mijn zak... Mijn papsie zal blij zijn. :D
De tijd ging trager dan verwacht... Wel jammer!
Maar dan, uiteindelijk, kregen we de instructie om terug de bus op te stappen om dan naar de aanmeerplaats te gaan. Joepie de poepie!! :P Het tripje kon eindelijk echt beginnen. En wat een start, opnieuw konden we genieten van een prachtig zicht! :D
We konden dan erg snel het bootje instappen om dan ongeveer een uurtje te varen naar het eiland... Toen we de boot instapte, merkte we echter dat de bootsman niet al te oud was... De vraag was enkel, hoe oud is hij dan? :P
Tijdens de toch konden we nog eens genieten van de prachtige bomen die uit het water staken. Soms kwamen ze echter een beetje te dicht, te dicht links, te dicht rechts, maar ook te dicht onder... :P
Het was een gezigzag tussen al de bomen en dat gewiebel zorgde er voor dat enkele van ons de oogjes sloten. Het sluiten van de ogen van de ene deed de andere dan weer enorm schrikken... :P
Land in zicht!!!!!! :D
Het beloofde een prachtig weekend te worden. We konden niet wachten tot we aan land konden gaan... Echt prachtig!
We werden hartelijk ontvangen, snel de kamers verdelen en dan lekker eten. Sofie, Elena en ik deelden een kamer, een echte kajuit. Een dubbelstapelbed. :D
Nadat de kamer slaapklaar was, zijn we maar snel naar beneden gegaan want daar stond het eten al op ons te wachten. Rijst met boontjes en andere groenten. Opnieuw was het een heerlijke maaltijd! :D
Tijdens het eten werden we verrast. We hoorde plots van achter ons iemand roepen: "hallo!" We hadden geen idee van waar dit kwam tot we de kooi zagen, met een papegaai... :D Deze papegaai kon praten! Echt geweldig om aan te horen en ook om aan te zien, want Elena was helemaal betoverd door deze grappige vogel. :)
Wanneer onze buikjes gevuld waren, gingen we even op verkenning. We zouden het hele eiland even gaan bekijken. :) Wat een pracht van een plaats, echt perfect om even te ontspannen...
Tijdens onze tocht hadden we ook kunnen ontdekken dat er een trampoline op het eiland stond. Aangezien de trampoline zwart was en de zon fel scheen, hadden we maar besloten om deze wat later op de dag terug op te zoeken. :D
We konden niet wachten om onze bikini aan te trekken en te genieten van de stralende zon! Zwemmen, zonnen en genieten van de omgeving...
Net op het moment dat er een bootje zou vertrekken om te gaan vissen, sloeg het weer een beetje om... Er trok een stormachtige wind op en het begon een beetje te regenen... Maar niets zou dit weekend verpesten! :D We besloten dan maar om even te hangmateren in het hangmatkamp...
Tijdens dit rustmomentje en de gezellige babbels in, merkte ik op dat de zon stilaan ook zijn oogjes zou sluiten. Ik kan dit niet ongemerkt laten gebeuren. Ik trok dus het strand op met het fototoestel in de hand en genoot met volle teugen van dit mooie schouwspel van de natuur. Ik hou echt van zulke momenten! :D
Na dit genieten was het tijd om nog meer te genieten, en dit van het kinderlijk genieten... Op naar de trampoline! :P Na Dit giggelmomentje, knorde onze buikjes en werd het tijd om deze een beetje te vullen. En dat hebben we dan ook gedaan, met saotosoep... Het blijft echt een heerlijke lekkernij. :D
Na het eten werd het al moeilijk voor sommige oogjes om open te blijven. :P We besloten dan maar om nog even te genieten van het gezelschap en gezelschapsspelletjes...
Ik vind het erg jammer dat ik niet al mijn foto's op dit blogbericht kan zetten, het was echt prachtig... Als je wat meer foto's wil bekijken, ga dan naar deze link: http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10200973616321387.1073741830.1195854401&type=3
